Olim vere ridebam
Olim vere ridebam.Bir zamanlar gerçekten ölmeyi düşündüm.Ama ölmedim.Güldüm. Bu gülüş ne mutluluktandı ne de umut fazlalığından.Daha çok, insanın kendi sınırına çarpıp ses çıkarması gibi bir şeydi.Bir duvara yumruk atmamak için kahkaha atmak.İçeride biriken ağırlığı ciddiye alırsan ezileceğini bilmek. İnsan bazen yaşamaktan değil,yaşamanın anlam yükünden yoruluyor.Herkesin senden beklediği tutarlılık,her sabah yeniden giydirilen roller,“iyi olmalısın” telkiniyle paketlenmiş…
